Iosephi cardinalis Ratzingri sententiae de sancta Missa uetere et noua

 

ex Petro Quasneuio philosophiae doctore et Ioanne Zulsdorfo sacerdote epistola in qua Iosephus cardinalis Ratzinger docet "memoratu dignum est quod quo modo missale nouum illatum est is modus ab ecclesiae consuetudinibus legalibus institutis deficit" et "ex altera parte missalis noui problema in hoc subsistit quod id ab hac rerum priorum serie quae et ante et post Pium V perstiterat deficit et librum totum nouum (tamen materia uetere fabricatum) creat. eo porro illato illud quod prius ortum erat quodam modo sic uetitum est ut numquam aetatibus prioribus quicquam in ecclesiae lege et liturgia uetitum erat. ex ea scientia quam de concilii disputationibus habeo et orationibus quas patres conciliares tunc habuerunt iterum lectis certo profiteri possum hoc illis in animo non fuisse."

Benedicti papae XVI renuntiatio

de ea res nouissimas Ioannes Zulsdorfus sacerdos hic refert.

Benedicti papae XVI renuntiatio

 

scholares qui de Benedicti papae XVI renuntiatione disseruerunt Anna Bernarda hic et Alexander Magister hic memorant.

 

etiam exhibet hic Anna Bernarda imaginem huius epistolae in qua Benedictus papa XVI anno 2022 nomen "cum benedictione apostolica mea" quam Anna pontificis summi propriam dicit subscribit.

 

 

 

Ioannis Risti professoris sententiae

 

Ioannes Ristus professor hic ad Eduardi Pentini quaestiones respondens dicit hanc esse problematum ad hoc aeuum pertinentium causam quod per hos ducentos annos potestas nimia pontificatui summo accessit.

 

Anna Bernarda autem hoc respondens in hac sententia perseuerat quod Georgius Bergolius pontifex summus nec nunc est neque umquam erat ita ut necesse non sit pontificatus summi potestatem recognoscere.

 

etiam autem si Georgius Bergolius pontifex summus non est tamen mihi haec quaestio indagatione digna uidetur utrum pontificatus summi potestas per hos ducentos annos aucta ecclesiae prosit necne. nec mihi uidetur necesse ut ea quaestio proposita pontificatus summi infallibilitati uel ulli alii quod fide tenendum est contraria periculosaue sit.

quid Benedictus papa XVI de linquendo munere Petrino dixerit et quid Georgius Benedicti papae XVI scriba de dixerit

 

sicut e.g. hic refertur, anno 2013 mensis Februarii die 11 Benedictus papa XVI dixit se "ministerio episcopi Romae...renuntiare". quamquam autem, sicut Ioannes Zulsdorfus sacerdos hic refert, Benedictus ministerio renuntiauit tamen in legis ecclesiasticae Romanae canone 332 disseritur de hoc "ut Romanus Pontifex muneri suo renuntiet." cf. hic. et eodem anno eiusdem mensis die 27 Benedictus, ut hic refertur, dixit se ministerii functioni actiuae renuntiare. ergo Benedictus nusquam uidetur muneri Petrino renuntiauisse. immo dixit se intra sancti Petri saepem remanere. talibus uerbis quidem uidetur aliquid aliud efficere conatus esse quam ut muneri Petrino renuntiet. quid igitur in animo habebat? Georgius autem archiepiscopus et Benedicti papae XVI scriba anno 2016 mensis Maii die 20 in hac oratione (etiam hic) dixit quod Benedictus munus Petrinum "haudquaquam dereliquit. immo munus personale parte collegiali et synodali complendum quasi ministerium commune extendit." poteratne Benedictus re uera id efficere? ut autem hic (etiam hic) refertur, hebdomade postea Georgius cum ei diurnalista dixisset "si te recte intellego, is [Benedictus] in munere remansit sed in parte contemplatiua hoc modo ut nullam decernedi potestatem haberet. sic nunc habemus, ut tu dixisti, partes actiuam et contemplatiuam quae muneris Petrini augmentum coniunctim efficiunt?" respondit "quod dixi istud quidem est, quod, si homo id specialiter dicere uelit, ualde patet quod plena potestas uel plenitudo potestatis papae Francisci manibus inest. is est uir qui nunc Petri locum per successionem obtinet."

potestas pontificalis

 

Petrus Quasneuius philosophiae doctor hic in eo blogo qui "Rorate caeli" dicitur de potestate pontificali disserit.

Roberti cardinalis Sarai epistola

 

ut hic refertur, Robertus cardinalis Saraus inter alia scripsit:  

 

"contra calamitatem et uastationem et schismum quem liturgiae uiuae fautores moderni ecclesiae liturgiam e sententiis suis reformantes effecerunt oculos claudere non possumus. illi obliti erant actionem liturgicam non solum precem sed etiam et praecipue mysterium esse in quo pro nobis efficitur aliquid quod non totum intellegere possumus sed nos in fide et dilectione et oboedientia et silentio adoratiuo suscipere oportet." 

 

"Dei adoratores ueri sunt non ii qui liturgiam e sententiis suis et creandi facultate reformant ut eam mundo gratam faciant sed ii qui intime mundum euangelio reformant ut mundo quae liturgia eius liturgiae quae Hierosolymis caelestibus ab aeterno agitur imaginem habet ad eam liturgiam accedere dent." 

 

"cui rei Benedictus XVI saepe locum praecipuum in sermone dedit, liturgiae radici est adoratio et ideo Deus. ergo agnoscendum est, quo discrimine graui et alto liturgia et ipsa ecclesia post concilium [Vaticanum secundum] afficitur, id discrimen ex hoc ortum esse, quod in ecclesia locum quasi centralem obtinet non iam Deus et eius adoratio sed homines et ea facultas qua hi dicuntur aliquid 'facere' ut dum actiones eucharisticae aguntur semper se occupatos habeant. etiam hodie ducum ecclesiasticorum numerus notabilis quod discrimen graue ecclesia patitur id discrimen quam est minus esse existimant: in fidei et morum et disciplinae doctrina relatiuismum, abusus graues, liturgiam sacram rebus nec sacris nec grauibus affectam, hanc thesin quod ecclesiae munus non nisi inter homines quasi horizontale est." 

 

"ciuitates Europaeae uituperantur quippe quae radices Christianas dereliquerint uel infitiatae sint. tamen, quod dubitari non potest, radices Christianas et res gestas prima dereliquit ecclesia Catholica post concilium."

ultimum supplicium

hic est argumentatio quod haec thesis quod ultimum supplicium absolute et in se iniustum sit patrum ecclesiasticorum doctorumque consensui et iis quae multa a pontificibus summis docta sunt contraria est.

quod ad traditionem ecclesiasticam attinet, quae fidei professio Gualdensibus restituendae communionis ecclesiasticae causa iniuncta est ei professioni hoc inest: "de potestate saeculari asserimus quod sine peccato mortali potest iudicium sanguinis exercere dummodo ad inferendam uindictam non odio sed iudicio non incaute sed consulte procedat" (Enchiridion symbolorum 425) quod contra hanc Gualdensium thesim quod ultimum supplicium in se malum sit importat ultimum supplicium in se malum non esse.

et Iosephus cardinalis Ratzinger in qua epistola de sumenda communione sacra disserit in ea epistola dicit "non omnes res morales quam abortus et euthanasia tam graues sunt. exempli gratia si homo Catholicus de adhibendo ultimo supplicio uel gerendi belli sententia a pontifice summo dissentiat non ideo iudicetur dignus non esse qui se ad sumendam communionem sacram proferat. quamquam ecclesia potestates saeculares hortatur ut pacem non bellum quaerat et quando maleficos poena afficiat cautione misericordiaque utatur tamen licere potest arma repellendi eos qui impetum faciunt causa sumere uel ad ultimum supplicium confugere".

his addi potest haec Sancti Thomae Aquinatis sententia "si aliquis homo sit periculosus communitati et corruptiuus ipsius propter aliquod peccatum, laudabiliter et salubriter occiditur, ut bonum commune conseruetur; modicum enim fermentum totam massam corrumpit, ut dicitur I ad Cor. V." (Summa theologiae IIaIIae.64.2).

Gualteri cardinalis Casperi errores philosophici

in hoc tractatu Thomas Henricus Starcus disserit de Gualteri cardinalis Casperi erroribus philosophicis et sic de philosophia sensu generali quaedam notabilia dicit. ego autem praesertim noto quod Casper in quantum, ut a Thoma Starco refertur, philosophiam Graecam relinquit in tantum agit illam dehellenissationem de qua Benedictus papa XVI in allocutione Ratisbonensi disseruit.

contra Caroli Rahneri thesin

in hoc tractatu bene explicatur haec Caroli Rahneri thesis quod fides Christiana ut qui populi mores neque ab Iudaeis neque a Graecis neque a Romanis ducunt ab iis populis acceptetur ad substantiam finalem et fundamentalem redigenda est ut iis populis singulis idonea fiat, et contra eam thesin Benedictus papa XVI refertur argumentatus esse quod de fide Christiana neque elementa Iudaica nec Graeca nec Romana demi possunt.

de concilio oecumenico Vaticano secundo

 

primum haec oratio quam Iosephus cardinalis Ratzinger anno 1988 habuit. ibi dixit "hoc concilium haud ullum dogma definiuit sed ex deliberatione elegit ut in humili ordine remaneret tantummodo pastorale concilium." 

secundum hic tractatus in quo praecipua thesis est haec quod concilii oecumenici Vaticani secundi, quippe cui inerat nec professio quod dogmaticum esset nec pollicitio quod necessarium ad infallibilitatem Spiritus Sancti auxilium haberet sed finis pastoralis professio eaque tris, conclusiones infallibiles non sunt.

quod ad id quod concilium oecumenicum Vaticanum secundum non dogmaticum sed pastorale erat attinet, primum in allocutione inaugurali Ioannes papa XXIII dixit "est enim aliud ipsum depositum fidei seu ueritates, quae ueneranda doctrina nostra continentur, aliud modus quo eaedem enuntiantur, eodem tamen sensu eademque sententia. huic quippe modo plurimum tribuendum erit et patienter, si opus fuerit, in eo elaborandum; scilicet eae inducendae erunt rationes res exponendi quae cum magisterio cuius indoles praesertim pastoralis est magis congruant." deinde prope finem Paulus papa VI dixit "[hoc concilium] nullum doctrinae caput sententiis dogmaticis extraordinariis definire uoluerit". etiam in quadam notificatione dicitur "ratione habita moris conciliaris ac praesentis concilii finis pastoralis, haec s. synodus ea tantum de rebus fidei uel morum ab ecclesia tenenda definit quae ut talia aperte ipsa declarauerit", sic autem declarauisse illud concilium numquam uidetur, id quod hic dicitur.

haec scriptiuncula etiam hunc locum et hunc locum tamquam fontes adhibuit.

quomodo duo quaedam aeua philosophicis et theologicis differentiis diuidantur

inter id aeuum quod medium dicitur et hoc aeuum sunt multae differentiae sed, ut mihi uidetur, haec duo aeua praecipue diuidunt duae res philosophicae et theologicae. res prima est haec de qua Sanctus Augustinus et Laurentius Valla alter alterum arbitrabantur. Sanctus Augustinus affirmabat quod Deus solus dignus est qui propter se diligatur et cetera quaequae diligere iustum est non propter se sed propter Deum diligenda sunt, et eam sententiam exempli gratia Petrus Lombardus in "Sententiarum Libris" affirmat. sic eo aeuo quod medium dicitur cogitabatur. eo autem aeuo quae artium renatio dicitur quod modernitatis principium est Valla in suo "De uoluptate" uel "De uero bono" opere putabat quod alias quam qui Deus est res propter eas ipsas res diligere liceat. haec quaestio utrum cum Sancto Augustino an cum Valla consentiatur magni momenti est. Sanctus Augustinus recte arbitrabatur. nam, ut Aristoteles in "Ethicis Nicomacheis" et Sanctus Thomas Aquinas (Summa Theologiae IaIIae.1.5) demonstrant, ita esse non potest ut sint plures fines ultimi quam unus.

res secunda est haec quaestio: quanta rationis potentia sit. Boethius, quem theologum scholasticum primum dicam, rationis potentiam recte aestimauit. in hac re quoque Valla alteram et erroneam uiam praebuit, exempli gratia in suo "De libero arbitrio" opere, ubi rationem et philosophiam parui habens contra Boethium pugnat. hodie autem Benedictus papa XVI quippe qui relatiuismum et positiuismum repudiat Boethium sequitur.

quae leges ad infantis abortum uel euthanasiam attinent

huic paginae interretiali inest epistola in qua Iosephus cardinalis Ratzinger explicat inter alia has theses:

1) quae lex infantis abortum uel euthanasiam permittit ea lex iniusta est

2) tali legi suffragari iniustum est

3) candidato ferendae talis legis causa suffragari iniustum est

4) qui candidatus tali legi fauet ei candidato suffragari nisi propter proportionatam causam non licet.